Bismillahirrahmanirrahim.
As salam semua! Haa, as I promised before, I would like to share with you 1 cerita masa saya beraya kat kampung tercinta seminggu hari tu. Ready? Before tu, syukur Alhamdulillah, sy baru je habis exam untuk Intersesi tengahari tadi. Dua hari paper berturut-turut. Syukur dah habis semua, penat dah otak ni haaa. Takyah la cterla pasal paper tu ek. Buat hati merana je wakakaka. Ok, baik sy cter pasal raya je kan kan kan.
As usual, raya pertama beraya kat rumah sendiri dulu, best sgt sebab adik beradik, sedara mara sy semua ade balik gather ramai2. Tapi abang Gee je takde sebab die beraya kat kg bini die. Tak aci betuiiii. Tiap2 tahun takde dengan kitorang :( Pagi tu mmg riuh sgt sbb memang sy dari keluarga yang besar, ramai anak2 teruna, dara, kecik2 semualah! Dari kecik sampai yang paling senior. Tetamu? Haa, ramaila jugak, kawan2 adik laki, pompuan, semua adalah yang dtg beraya. Memang happening gile. Tambah bising dengan kerenah budak kecik Azfar tu. Ya Allah, macam2 gelagat die. Org lain semua bangun pagi2 dah siap bagi duit raye die je yang baru bangun. Tp diela paling mendapat perhatian pagi tu sbb die comel dan sgt cerdik *tgk anak sedara sape hihihi* Sempat tuh! Hahaha.
Petang tu semua cam ade hala tuju masing2. Kakak abang semua balik beraya kg mertua masing2. Sy dan adik2 pun balik kg halaman ptg tu sbb mmg dah janji nak pegi beraya dengan diorang. Sy pendekkan cter ni eh. Kami pegi beraya kat Bachok. Rumah abang pada nenek sy. Kami biasakan diri panggil 'pokngoh' je. Takde yang special pun sbb tiap2 tahun mmg wajib nenek ajak pegi beraya rumah die. Depan rumah die, ade sorang makcik tua, tak taulah name die ape, lupe nak tanye. Tapi mula2 sy tgok die mmg luluh hati ni sbb sy dapat rasa kesunyian dlm diri die. Sy nampak die termenung sorang2 depan pintu rumah die, betul2 menghadap sy dan adik2, sepupu dan maksu yang dok bersembang kat luar rumah. Hati sy tersentuh tgok die. Mmg sy tahu die duduk sorang je kat rumah tu. Tetibe,die bangun cepat2 dtg dekat dgn kitorang. Lintas jalan berkaki ayam.
Die dtg dekat sy dan pandang muka kitorang sambil senyum. Sy jemput die duduk sebelah sy tapi die taknak. Die cakap 'takpe'. Sy pelik gak nape la makcik ni pandang semacam je kat kitorang lepas tu senyum. Sy dpt rase die sunyi sgt. Sy pun mula sembang dengan die, tanye mcm2. Yg plg sy kesian dan sgt terasa bile die cakap die duduk sorang2, takde anak, takde adik beradik. Semua sedara mara takde,ade yang meninggal. Tapi sy kagum dengan makcik tu, die tetap senyum walaupun sy dpt rase die kesunyian tanpa orang yang tersayang. Die ade cter yang hari2 die makan pun ikut suka je, kdg2 beli, kdg2 org bagi dan jarang sgt masak kat rumah. Die dpt duit pun hasil dari die jual makanan2 snek budak2 je. Ade jugak die jual barangan runcit tapi seingat sy gula je kot. Bayangkan macamne kalau die dah takde modal nak berniaga, apela die nak makan nanti? Sampai bile nak harapkan belas kasihan org lain kan?
Mmg hati sy tersentuh tiap kali terpandang warga emas yang tinggal sorang2, takde sedara mara yang boleh jage diorang. Kdg2 terfikir, mane anak diorang? Ape salah diorang sampai ditinggalkan anak2? Ade yang sanggup hantar mak ayah diorang kat Pusat Kebajikan sebab tak mampu nak jaga. Sedangkan Ibu Ayah tu sanggup jaga kite dari kecik sampai besar dan masih mampu jaga kite even hanya kais pagi makan pagi kais petang makan petang. Ya Allah, memang ini sgt tidak adil bg diorang. Sy harap sgt anak2 sekarang pandai menilai dan menghargai jasa2 Mak Ayah yang byk berjasa pd kite tanpa kenal erti putus asa. Tak macam sekarang yang cepat sgt merungut kalau terpaksa jaga Mak Ayah kat kg, atau jaga diorang bile diorang sakit. Sy sentiasa berdoa dan berharap agar sy dan adik2 dijauhkan dari sikap yang tak mengenang budi macam tu.
Bile dah lame bersembang dgn makcik tu,die terus balik umah dan terus sambung termenung macam tadi jugak. Sedih sy tgk die. Dari situ sy timbul rasa menyesal dengan segala tingkah laku sy yang penah menyakitkan hati Ma dan Abah. Ya Allah, ampunkan dosa2ku pada kedua ibubapaku Ya Allah,bisik sy dalam hati. Sy harap Allah akan sentiasa beri sy kesedaran dan jauhkan sy dari kesesatan. Sy tak nak jadi anak derhaka sepertimana korang jugakkan? Pandai2la kalian nilai ape yang baik dan buruk ye. Sy cume sekadar berkongsi apa yang sy rasa patut dikongsi dengan kalian. Selalu la berdoa untuk Mak Ayah kite walau segarang mana pun diorang pada kite, sayanglah diorang seperti syg kite pada nyawa kite sendiri.
*SesungguhNya redha Allah itu terletak pada redha kedua IbuBapa kite. Wallahuaklam*'
Terima Kasih kerana membaca entri ni!
Keep reading ye. Wassalam.:')
